Οι εν λόγω στίχοι για την Παλαιστίνη είχαν γραφτεί τουλάχιστον μια δεκαετία πίσω και προορίζονταν για μια diy punk μπάντα. Η μπάντα δε φτιάχτηκε ποτέ, οι στίχοι έμειναν συρτάρι και ανασύρθηκαν πριν κανά χρόνο. Έμειναν ως είχαν και απλά έγιναν μια δυο προσθήκες και βουαλά. Για την Παλαιστίνη δεν έχουμε να πούμε και πολλά εδώ. Ο αγώνας τους εδώ και 8 δεκαετίες ενάντια στην κατοχή από την ισραηλινή αποικιοκρατική μηχανή και τους συμμάχους της αποτελεί φάρο ελπίδας για τους όπου γης καταπιεσμένους.

Κατά τ’ άλλα, η παραγωγή κλεμμένη. Δε σας λέμε από που. Δεν έχει και σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η τύπισσα που μιλάει στην αρχή είναι η παλαιστίνια Leila Khaled, αγωνίστρια με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP). Όσοι δεν την ξέρετε να δείτε συνεντεύξεις της, να διαβάσετε αυτά που γράφει, να μάθετε για τη ζωή της και για τις ζωές των συναγωνιστών της. Στο τέλος του κομματιού επιλέξαμε να κλείσουμε με ένα κομμάτι από μια χορωδία από μικρά κορίτσια στο νότιο τμήμα της πολύπαθης Γάζας. Ανάμεσα στα ερείπια και τους βομβαρδισμούς της ισραηλινής αποικιοκρατικής δολοφονικής μηχανής, έχοντας στερηθεί την παιδική τους ηλικία, τα κοριτσάκια της Γάζας με αυτό το πανέμορφο κομμάτι δείχνουν το γιατί η παλαιστινιακή αντίσταση δεν πρόκειται να ηττηθεί. DEATH TO THE IDF! FROM THE RIVER TO THE SEA – PALESTINE WILL BE FREE!

 

…και οι στίχοι

Επιβιώνοντας σε φασιστικό καθεστώς

ταπείνωση, δολοφονίες, εκτοπισμός

αντίσταση στην κατοχή που σου επιβάλαν

αν είσαι παλαιστίνιος δε γίνεται αλλιώς

Από κοντά ρατσισμός πρωτοκοσμικός

στηρίζει το απαρτχάιντ του ισραήλ με κάθε τρόπο

όμως η γνωστή αλαζονεία του δυνάστη

υπολογίζει πάντα χωρίς τον ξενοδόχο

Του κόσμου όλου η καρδιά χτυπάει στη γάζα

στο πείσμα της αντίστασης ανάμεσα σ’ εκρήξεις

αντάρτικο από τούνελ, χαλάσματα και μπάζα

ο πιο ηθικός στρατός θα έχει άσχημες εκπλήξεις

 

Οι ινδιάνοι της Παλαιστίνης αντιστέκονται ακόμα

με πέτρες, διαδηλώσεις, ρουκέτες, με τη σφεντόνα

Αντίσταση στην κατοχή οχτώ δεκαετίες

ανθρώπινο θάρρος απέναντι σε εγκληματίες

 

Τους διώξαν απ’ τα σπίτια τους τους πήραν τη γη τους

κάναν τα πάντα για να τους γονατίσουν

τους κλείσαν σε μια τεράστια φυλακή

μα η γάζα περήφανη όρθια στέκεται εκεί

Τους πυροβολούν κάθε μέρα στο ψαχνό

αλλά η ιντιφάντα είναι ακόμα εδώ

παιδιά που μεγαλώνουν με μια πέτρα στο χέρι

απέναντι σε έναν πάνοπλο στρατό

Μας δείχνουν πως ακόμα κι αν η μάχη είναι άνιση

η συνείδηση του δίκιου σου είναι πιο δυνατή

όχι δάκρυα γι’ αυτούς κι ανέξοδη συγκίνηση

δεν είναι για οίκτο μα παράδειγμα προς μίμηση

 

Τους είπανε να κάτσουνε ν’ αποδεχτούν τη μοίρα

κι απάντηση πήρανε του οκτώβρη την πλημμύρα